Toen op het laatst de weersverwachtingen veranderden en er geen regen meer werd voorspeld, besloot ik rond te bellen om vismaten te regelen. René was echter nog steeds ziek, maar Wietze en zijn broer Jarno wilden er wel even opuit. Wietze haalde mij om 9 uur op, Jarno zou later komen wegens vaderlijke plichten.
Vandaag zouden we een nieuwe stek aan doen in een andere stad. Wietze had deze gespot en toen we aankwamen had hij geen woord teveel gezegd. Een heel stelsel van heldere nieuwbouwwateren met ontzettend veel bruggetjes. Snoekwalhalla!!!
Wietze maakte zijn hengel klaar en ik besloot om alvast de eerste snoek te vangen. Dit was bijna gelukt, want bij de 2e worp miste ik een leuke snoek. Helaas was deze daarna niet weer te verleiden. We gingen vol vertrouwen verder, maar kregen geen enkele aanbeet. Wat we er ook aanknoopten, geen reactie! Het werd zelfs nog minder toen Wietze zijn namaak-Buster Jerk tegen een brug doormidden gooide en ik mijn Salmo slider kwijt raakte aan een enorm object onder water. Altijd handig als je kunstaasredder bij een andere vismaat in de tas zit....
We hielden het voor gezien en reden snel naar een vaste stek in een andere stad, alwaar Jarno ons kwam vergezellen. Daar aangekomen liep ik naar het water en wierp in... Toen ik echter naar het water keek, bleek het glasheldere te zijn veranderd in koffiemelkkleurig. Hier hoefden we het niet meer te proberen. Op naar de polder.
Inmiddels begon het weer te veranderen. Van windstil en mistig naar zonniger weer en een briesje. Dit bleek een positief effect te hebben, binnen no-time ving Wietze een snoek van 62cm op de Glyder 12. Eindelijk de opener van de dag!
Goed gevulde snoek van 62cm
Vlak erna kreeg ik in het midden van een petgat een beste aanbeet, helaas bleef het bij een flinke deining. We visten rustig verder met ons herwonnen vertrouwen. Dit vertrouwen bleek terecht want in een smal stukje water kreeg Wietze een beste aanbeet. De snoek miste maar lanceerde meteen weer een aanval en hing, maar loste ook meteen weer. Balen natuurlijk, want het was een leuke snoek.
We kwamen bij een open stuk water en ik vond het er erg goed uitzien. Het duurde dan ook niet lang of ik kreeg een aanbeet op de Buster Jerk. Ook deze snoek hing, maar loste zich ook na een paar seconden. We konden onze ogen niet geloven, tuurlijk gebeurd het wel eens, maar zo vaak achter elkaar?
We lieten de petgaten achter ons en probeerden het in een nabijgelegen slootje. Vrij snel kreeg Jarno hier een snoek eraan, maar ook deze loste!
Ondanks de lossers liepen we vol vertrouwen verder. De snoeken waren los! Al snel kreeg Jarno weer een aanbeet en deze bleef wel hangen. Deze snoek was 67cm.
Weer een mooie snoek, ditmaal voor Jarno
Ik begon te twijfelen, zou ik er vandaag uitgevist worden door de broers? Ik besloot mijn kans te grijpen en een stukje vooruit te lopen, naar de stek waar René vorige week een hele dikke snoek loste. Zorgvuldig jerkte ik de Guus Yellowperch door het water, soms even een pauze inlassend. Het heldere water zorgde ervoor dat ik deze overal kon volgen. Vlakbij de kant zie ik ineens duidelijk een snoek erachter. Deze volgt, maar bijt niet. Ik laat de jerkbait stil vallen, de snoek stopt ook. Snel geef ik een tik. Meteen stuift de snoek er met open bek opaf en grijpt de Guusbait. Net zo snel spuugt hij deze ook weer uit. Totaal verdwaasd en met een bonzend hart van de adrenaline kijk ik de snoek na. Geweldig om te zien, maar alweer een losser?
Dan maar weer verder. We krijgen een tijdje geen actie, totdat ineens een beste snoek de Glyder van Wietze pakt. Een dikke staart boven water en een hoop commotie en... LOS!!!
Ook Wietze baalt even behoorlijk. Bezorgd, maar toch ook weer met veel vertrouwen lopen we terug. We komen bij de plek waar ik mijn laatste snoek miste. Ik gooi in en meteen duikt er een snoek vlak achter langs. Helaas, weer mis. Deze snoek heeft er duidelijk zin in en ik besluit er wat verschillende kunstaasjes aan te hangen. Geen reactie. Dan maar weer de Yellowperch. Meteen de eerste worp krijg ik een tik, een kolk en... een slappe lijn. Een seconde baal ik, maar meteen trekt mijn hengel toch krom. Dit keer gaat alles goed en komen Wietze en Jarno niet voor niks aanlopen.
Eindelijk mijn eerste snoek van de dag, 63cm
De snoek gaat net als andere terug in zijn element en ik loop naar de volgende opening in het riet. Meteen weer duikt er een snoek op. Deze hangt er even aan, maar lost zich. Ongelooflijk!
Samen vissen we het slootje verder af. Inmiddels heb ik alweer een snoek gemist en we komen aan bij een prachtig bruggetje. Hier ligt snoek, zegt mijn vissersinstinct. Dit blijkt juist te zijn, maar niet op de plek waar ik mijn jerkbait langs haalde. Wietze is de gelukkige en drilt een mooie snoek.
Na een prachtige dril wist Wietze deze snoek van 73cm te landen
Een prachtige snoek en nadat deze ook weer vrij rondzwemt maak ik nog maar een worp bij het bruggetje. Meteen duikt er een klein snoekje op de Guusbait, keert om en zwemt snel weer weg. What was that all about?
Ik besluit er maar niet teveel over na te denken en vis rustig verder. Natuurlijk valt er weer een snoek mijn aas aan, maar hangt deze? Tuurlijk niet!
Inmiddels weet ik het even niet meer. Ik had al zo veel snoeken kunnen hebben... Een dubbel gevoel. Enerzijders prachtig door de vele aanbeten, ik stond stijf van de adrenaline. Elke worp verwacht je iets. Anderzijds wil je ook wel eens een snoek in je handen!
Het polderslootje wordt smaller en ik heb het een beetje gehad. Toch maak ik een worp, tussen een paar boompjes in een stukje water van 3 meter breed. Er bekruipt mij een gevoel dat er iets staat te gebeuren. Dit gevoel is juist. Mijn jerkbait raakt het water, in de schaduw van de boompjes. Ik draai de lijn strak en begin te tikken. Tik....tik.... Hangen!!! Ik voel groffe weerstand en een beste snoek laat zich even zien aan de oppervlakte. Ik roep de broers en kreten van verbazing schallen over het water als ze de snoek zien. Erg energiek is de snoek niet. Ik zie dat beide dreggen vastzitten en besluit de slip losser te zetten. Zo kan de snoek lekker uitrazen en is aan land beter handelbaar.
Het poldermonster tijdens de dril
Toch ben ik bang dat ook deze snoek zal lossen. Ik besluit om haar te landen, dit lukt niet en in het proces schiet een van de dreggen los! Alleen de achterste dreg zit nog vast in de hoek van de bek. Even later de 2e poging. Ik kies voor een snelle nekgreep en mijn hand past er maar net omheen. Nu lukt het kan ik haar aan land tillen.
Deze gaat zeker richting de meter en Wietze besluit de snoek snel op te meten. Zevenennegentig hele centimeters! Wat een bak! Het onthaken gaat vlot en na een korte fotosessie zwemt deze rover weer fit weg. Ik kan het even niet bevatten. Zoveel lossers, missers en volgers en dan toch zo'n vis wel vangen! Super, mijn dag kan niet meer stuk.
Prachtige snoek van 97cm
De kop van een echte jager
Inmiddels is het donker aan het worden. Wietze lost nog een klein snoekje op de terugweg, we maken ons er niet meer druk om. Samen lopen we de polder uit, begeleidt door het gegak van ganzen in de verte. We genieten nog even na met een bakje koffie, maar rijden dan de donkere polder uit.